Image credit: Maddison Colvin, "Untitled (Artichoke)," mixed media

View Artwork Credits
View full size

Sovereign Loves

Song of Desire

arrowbloom      whelm        speaking
you      hair a beeswarm      I struggle      my girl

 

sun      slips in      greatwater
mountainwind      my mind      wilting      -my friend

 

waxing      heartwant      my darling
waning      my body      my sweet-talker
garden      hummurmurs      buzzing
listening      dismaying      -my friend

 

moon      redhot      now
dartblossom      tormentor mine
mooncrowned      amused      softly
wretched      tell him      -you

 

thunderhead      he is      my lover      glowing
lotus-eyed      lotus-navelled
why      angry      no mercy       clearheart
don’t be late      what allthis      ache      slake

 

 

Song of Heartbreak

what to do      -my dear friend
this here      misery      swells

 

why so mad      honeymouth

 

one night      listen      in loveplay
my lover calls me ah-      -haha!      Sir
hey      abashed      adoring      laughing       I
my funny darling      did he forget?

 

sweetheart      for you      my love won’t      ever wane
tender      he said once      a joke it would seem
blossoming      torment
so good -you      only fortune has eyes to see

 

greathooded one      reclines      Sri Padmanabha
don’t waste a moment      -my friend      tell him      burning
what crushes      lovecrush but the beloved
so      who else      my refuge



View Original Work ↓

Language: Maṇipravāḷam
Script: Modern Malayāḷam
Rāgam: Suruṭṭi
Tāḷam: Cāpu

 

പല്ലവി

അലർശരപരിതാപം ചൊൽവതി-

ന്നളിവേണി പണി ബാലേ

 

അനുപല്ലവി

ജലജബന്ധുവുമിഹ ജലധിയിലണയുന്നു

മലയമാരുതമേറ്റു മമ മനമതിതരാംബതവിവശമായിസഖി

 

ചരണം

വളരുന്നുഹൃദി മോഹമെന്നോമലേ

തളരുന്നു മമ ദേഹം കളമൊഴി

കുസുമവാടികയതിലുളവായോരളികുലാരവ-

മതിഹകേൾപതുമധികമാധിനിദാനമയിസഖി

 

ശശിയും ചെങ്കനലായീ സംപ്രതി സൂന-

ശരനും മേ രിപുവായീ

ശശധരനേർമുഖിസരസനോടിനിമെല്ലേ

ഭൃശതരാർത്തയതാംമമാഖിലശൂചമയേ

കഥയാശുസുദതിനീ

 

ജലധരസദൃശശോഭനെൻകാന്തൻ ശ്രീ-

ജലജാക്ഷനബ്ജനാഭൻ

കലയതി കിമു കോപം കരുണവെടിഞ്ഞുള്ളിലമലം

ബതതാമസേനകിമിഹജവാന്മമസാധയേപ്സിതം

 

 

Language: Maṇipravāḷam
Script: Modern Malayāḷam
Rāgam: Haṃsānandi
Tāḷam: Rūpakam

 

പല്ലവി

ഹന്ത ഞാനെന്തു ചെയ് വു മത് പ്രിയ സഖി-

യല്ലലിഹ വളരുന്നു

 

അനുപല്ലവി

കിന്തു കോപകാരണം കിളിമൊഴി ദയിതനു

 

ചരണം

ഒരുനാൾ നിശി മാനിനി സരസകാമകേളിയിൽ

വരനെന്നോടഹഹ 'ഭവാൻ' എന്നു കഥിക്കയാൽ

നിരുപമാംഗി ലജ്ജയാദരഹാസവുമാർന്ന മാം

പരമയി രമിപ്പിച്ച തരുണൻ ഇന്നു മറന്നോ

 

'കാമിനി നിന്നോടുള്ളൊരു മമത കുറകയില്ലെ'-

ന്നമിതകരുണൻ ചൊന്നതയ്യോ കളിയായിന്നു

കമലബാണകൃതമാം കദനത്തിന്നു മേ ബത

വിമലഗുണനിലയേ വിധിയേ സാക്ഷിയുള്ളൂ...

 

ഫണിരാജശയനാം ശ്രീപദ്മനാഭനോടയേ

ക്ഷണകാലവും വൈകാതെ സഖി മേ ചൊൽക നീ താപം

പ്രണതഖേദഹാരിയാം പ്രാണനായകനല്ലാ-

തണിമതിമുഖി പരം ആരിന്നു ശരണം മേ

Translator Notes

Maṇipravāḷam is the story of the metamorphic birth of Malayāḷam and its coming of age. Sometime around the 11th C, Keraḷabhāṣā, as the vernacular of Kerala was then known, started to squirm out from under the literary rock of Tamiḻ, its old, powerful, politically dominant neighbour. Borrowing heavily from Sanskrit in poetic motivations, forms, and vocabulary and using a hybrid Grantha/Vaṭṭeḻuttu script, this novel offshoot, this ‘gem-gathering’ language set its sights high: it sought as connoisseurs sahṛdaya, those aesthetes ‘possessed of heart’.

If one is not disheartened by learned, voluble, conflicting papers on the subject, nor weighed down by the whole skull-throbbing gravity, if one just leans at the language, then: to look at Maṇipravāḷam is to look at a newborn, slightly awkward, slightly bald, untoothed but grinning, clad in silks and gems from his mother and aunts, endearing, growing, glowing.

As songs meant to be sung, these follow rāgam, the distinct melodic movement of notes in a scale, and tāḷam, the rhythmic metre or pulse of the melody. These were the first things I lost in translation, all right. However archaic or ornate, courtly or coy, I trusted the original words of these love songs over my modern conceits and brought them over. A funny thing happened. In English, their fluid architecture fell apart. The felicitous dovetailing phrasing was gone. It was like dismantling the lattice of delicate articulation and discovering the raw pulsing heart underneath. Emotion became punctuation. Their erotic lexicon was revealed.

The rasam or essential flavour here is śṛṅgāram, erotic sentiment. The bhāvam or mood is rati, sexual pleasure. The five floral arrows of kāma, Lord of Eros, torment the lover. The nāyikā or heroine is the king and the nāyakaṉ or hero, his Lord Śrī Padmanābhaṉ—Viṣṇu. Then again, the king was no stranger to mortal love himself, with four wives and an unknown number of lovers.


Kanya Kanchana

×